KATAΦΥΓΙΟ

  • Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ' όλους τους σωτήρες‡ αυτή 'ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

25 αποφθέγματα - μαθήματα ζωής από τον Νίκο Καζαντζάκη

25 αποφθέγματα - μαθήματα ζωής από τον Νίκο Καζαντζάκη

Υπήρξε ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ένας σύγχρονος φιλόσοφος του οποίου το έργο είναι διανθισμένο με φράσεις οι οποίες φωτίζουν το "ωραίο ταξίδι" ενός ανθρώπου στον κόσμο, όπως θα έπρεπε να είναι.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 133 χρόνων από την ημέρα που ήρθε στον κόσμο ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης, θυμόμαστε μερικές από τις φράσεις του, όπως τις συναντούμε στο έργο του, προκειμένου να υπογραμμίσουμε το μεγαλείο του μυαλού και της ψυχής ενός άνδρα που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία.

Το καζαντζακικό έργο, σκοτεινό, ανθρωποκεντρικό και περιστρεφόμενο γύρω από τους προβληματισμούς για τη ζωή, δεν είναι πάντα εύκολο στην κατανόηση. Το αποτέλεσμα ήταν να αποτελεί κατά τη διάρκεια της ζωής του αλλά και μετά θάνατον, μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Έλληνα συγγραφέα.

Ωστόσο, η σοφία του μεγάλου Καζαντζάκη είναι αναμφισβήτητη. Ο περισσότερο μεταφρασμένος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, μίλησε και μιλάει ακόμα μέσα από το έργο του, στον "κακομοίρη άνθρωπο", για τη δύναμη της ψυχής του, το ιδανικό της ελευθερίας, τη δικαιοσύνη, τον κόσμο και την πατρίδα. Αυτά είναι μερικά από τα πιο "δυνατά" λόγια του:

Προτροπές:

  1. Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν' αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!
  2. Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.
  3. Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.
  4. Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.
  5. Νίκησε τον στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα.

Για την ευτυχία:

  1. Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.
  2. Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
  3. Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.
  4. Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από τον νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.

Για τον πλούτο:

  1. Πλούσιος είναι όποιος δεν πεθυμάει τον πλούτο· φτωχός είναι ο πλούσιος που πεθυμάει κι άλλα πλούτη.
  2. Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.

Για την αγάπη και τις επιθυμίες:

  1. Τι 'ναι η αγάπη, αδερφοί μου; Δεν είναι μονάχα συμπόνια μήτε καλοσύνη· στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει και αυτός που συμπονάει· στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει και αυτός που δέχεται· μα στην αγάπη είναι ένας, σμίγουν οι δύο και γίνουνται ένα, δεν ξεχωρίζουν· το εγώ κι εσύ αφανίζουνται· αγαπώ θα πει χάνουμαι.
  2. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Για τη ζωή, τη λευτεριά και τον άνθρωπο:

  1. Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα και ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε ζωή την ύλη. Κάθε στιγμή γεννιόμαστε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
  2. Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!
  3. Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε τη στιγμή αυτή αιωνιότητα. ¶λλη αθανασία δεν υπάρχει.
  4. Η νιότη ζητάει αθανασία, δεν την βρίσκει, συμβιβασμό δεν καταδέχεται, κι από περφάνια αρνιέται τα πάντα. Όχι κάθε νιότη. Η νιότη η λαβωμένη από την αλήθεια.
  5. Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα.
  6. Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!
  7. Η λευτεριά δεν έχει σκοπό. Μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη - στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά. Αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι' αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο.
  8. Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.
  9. Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε· ο ουρανός είναι μέσα μας.
  10. Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ' όλους τους σωτήρες‡ αυτή 'ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;
  11. Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει.
  12. Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε.

Πηγές: ΓνωμικολογικόνΒικιφθέγματα
――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――

Σταν η Ψυχή πνίγεται  και ο νους ασφυκτιά από έλλειψη καθαρού οξυγόνου,  ο Έλληνας  τρέχει   στα Καταφύγια του πολιτισμού Του  και σώνει  ψυχή και νου από τον αφανισμό.

Ένα σίγουρο  πνευματικό οχυρό που  αντιστέκεται  αιώνια στον χρόνο στυλοβατεί τον πολιτισμό αυτού τόπου και η Πνοή του  αναζωογονεί, αναγεννά ,αναπτερώνει, και από την τέφρα ακόμη αναφλέγει το Ελληνικό φρόνιμο και πνεύμα ,είναι ο Μεγάλος μας Νίκος Καζατζάκης. .

Tags: ανωτατη λευτερια, νικος καζατζακης, σωτήρες, σωτηρία


Η Νύχτα δεν αργεί....

alt


Πέρασα

 

Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ' όλα. Λίγο απ' όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.

Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,

εντάθηκα πίσω απ΄αυτό

το συρματόπλεγμα το υδάτινο

υπομονετικά κι απαρατήρητα,

όπως ο πόνος των δέντρων

όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει

κι όπως ο φόβος των γενναίων.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε σιντριβάνια

και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν

σε αθέατα αίτια χαράς.

Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.

Τα τεντωμένα τόξα τους

βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.

Είδα πολλά και ωραία όνειρα

και είδα να ξεχνιέμαι.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,

τα δικά μου και των άλλων,

κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους

να περάσει ο πλατύς χρόνος.

Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.

Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα

και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.

Έλαβα κάρτες σύντομες:

εγκάρδιο αποχαιρετιστήρια από την Πάτρα

και κάτι χαιρετίσματα

από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,

στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.

Και πολύ στις αλυσίδες.

Έμαθα να διαβάζω χέρια

και να χάνω χέρια.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.

Πήγα κι από 'δω, πήγα κι από 'κει ...

Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.

Έχασα κι από 'δω, έχασα κι από 'κει.

Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα

κι απ' την απροσεξία μου.

Πήγα και στη θάλασσα.

Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.

Φοβήθηκα τη μοναξιά

και φαντάστηκα ανθρώπους.

Τους είδα να πέφτουν

απ' το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,

που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα

κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.

Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες

ορθόδοξης ερημίας.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.

Και δεν μου 'λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.

Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,

σκοτεινή, με ακόνισε.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ' αντίσταση σ' αυτό το ποτάμι

όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,

κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό

στα ξεροπόταμα

και παρασύρθηκα'

Όχι, δεν είμαι λυπημένη

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.


Κική Δημουλά

-->

Tags: πέρασα, κικη δημουλα


"Φθινόπωρο" η " τρυφερότερη μας σχέση"

images.jpeg

 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
(Βασίλης Χαρωνίτης)


Έρχεται φθινόπωρο,

φώναξε τ' αγέρι.

Χελιδόνια, φύγετε

στου νοτιά τα μέρη.

 

Έρχεται φθινόπωρο,

λέει το συννεφάκι.

Πρωτοβρόχια φτάνουνε,

ξέψυχο δεντράκι.

 

Έρχεται φθινόπωρο,

είπε το σχολείο.

Τα λουλούδια κλείστηκαν

μέσα στο βιβλίο

 

 

Αφιερωμένο στα παιδιά και τις ωραιότερες παιδικές μνήμες των ενηλίκων
________________________________________________________

¶νοιξη ! Για πόσο κρατάει η σχέση μας  μαζί της ;;;;;;
Φουριόζα, τρελή κι αλλοπαρμένη, ασταθής και άπιστη καθώς είναι, έρχεται και φεύγει σύντομα.
Με τα καυτά  φιλιά της μας παίρνει φεύγοντας τα άπιαστα όνειρά μας.

Καλοκαίρι ! Όσο  κρατάει μας λιώνει στην φλόγα του.
Μας παραπλανά   με υποσχέσεις  αιωνιότητας και παντοδυναμίας.Υποσχέσεις που δεν κρατάει....
Τις αφήνει φεύγοντας στην άμμο για να τις σβήσουν  κύματα που ξεθαρρεύουν στην στεριά...

Χειμώνας ! Ο μεγάλος μας αντίπαλος ...Ένας δυνάστης της Ψυχής και του σώματος που οι άνθρωποι κατά παράδοξο τρόπο ευχόμαστε να μην τελειώσει. " Βαθιά γεράματα" προσδοκούμε όλοι. 
"Μακροβιότητα" ευχόμαστε στους αγαπημένους μας ,που σημαίνει έναν ατέρμονα Χειμώνα...

Φθινόπωρο ! Η προσωποποίηση της γλυκύτητας, της καλοσύνης, της τρυφερότητας,
της κατανόησης , της αποδοχής, της απλότητας .
Μιας απλότητας  ντυμένης  με χρώματα  που μας συμφιλιώνουν με τη Γη .
Μας δένουν  μαζί της με  Αγάπη από την  πρώτη μας στιγμή μέχρι την τελευταία.

Tags: φθινοπωρινες μνημες


Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος .


Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος στην αυλή

και θα γεμίσουν μ' άνθια το παρτέρι.

Πικρή που ειν' η 'Ανοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι!

Πικρή που 'ν' η ζωή!

alt


'Ανοιξε το παράθυρο στη πρωϊνή γιορτή,

για να 'μπουν οι μοσχοβολιές από το περιβόλι.

Αχ κάθε του τριαντάφυλλο και μια πλήγη από βόλι,

είναι για 'σε ποιητή!

Κουράστηκα να σε καρτερώ, Έρωτα και να λιώνω,
'πα στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος, μια ζωή.
Μ' αν ήτανε να 'ρχόσουνα για ένα έστω πρωΐ,
χίλια θε να 'δινα πρωϊνά, να ζήσω εκείνο μόνο.


Μενέλαος Λουντέμης



Tags: μενέλαος λουντέμης, ελληνες ποιητές


«Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο,


  

Sikelianos.jpg

     «Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα,

ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο!

Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,

κι ά, ιδέτε, χώθηκε τ' αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!

Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος,

σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη,

σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ' το γαίμα.

Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!

Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του ομπρός,

ομπρός κ' η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!»

"Ομπρός, οι δημιουργοί... Την αχθοφόρα ορμή Σας στυλώστε
με κεφάλια και με πόδια,

μη βουλιάξει ο ήλιος! Βοηθάτε με και μένανε αδερφοί,
να μη βουλιάξω αντάμα!...."


"....Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος.

Σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη,

σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ' το γαίμα,

σπρώχτε με χέρια και κεφάλια, για ν' αστράψει ο ήλιος Πνέμμα!...»


ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Tags: ομπρος, άγγελος σικελιανός, τώρα


Δως μου το χέρι σου ...




ΑΛΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ

Και να που φτάσαμε εδώ

χωρίς αποσκευές
μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα,
δεν μπόρεσες ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.

Σαν σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη ...


Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη ...


Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν
κι αλλού και την απληστία για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη ...


Καθώς μένω στο δωμάτιό μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.

Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,

κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη ...


Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί,

σαν ένα τραγούδι,
που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου ... alt
Δως μου το χέρι σου ...

Τάσος Λειβαδίτης

Tags: τάσος λειβαδίτης


Ξάγρυπνο αστέρι

images αγαπη ειναι 2.jpeg

Αυτό το αστέρι είναι για όλους

Θα θελα να φωνάξω τ'όνομα σου, Αγάπη, μ'όλη μου την δύναμη.

Να τ'ακούσουν οι χτίστες απ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ηλιο.

Να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστες και ν'ανασάνουν ολα τα τριαντάφυλλα.

Να τ'ακούσει η νοιξη και νά ερχεται πιο γρήγορα.

Να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι

Να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες,

να τ'ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ'όλες τις καμπάνες τους.

Να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.
Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Να το ακούσει ο χρόνος και να μην σ'αγγίξει,  Αγάπη μου, ποτέ.

    altΤάσος Λειβαδίτης'

Tags: ξαγρυπνο αστερι, αταξινόμητα, τάσος λειβαδίτης, αγάπη


Η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην ύλη

 

   alt  ΠΗΡΕ ΝΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΕΙ. Πλήθυναν οi άδειες καρέκλες γύρω μου.
Έχω πιάσει γωνιά και πίνω καφέδες, φουμέρνοντας αντικρύ στο πέλαγος.
Θα μπορούσα να περάσω έτσι μια ζωή ολόκληρη, αν δεν την έχω κιόλας περάσει.

Ανάμεσα σε μια παλιά ξύλινη πόρτα ξεβαμμένη απ' τον ήλιο κι ένα κλωναράκι γιασεμιού τρεμάμενο πού, έτσι και συμβεί να μου λείψουν μια μέρα, η ανθρωπότητα όλη θα μου φαίνεται άχρηστη.
Σχεδόν σοβαρολογώ, επειδή εδώ δεν πρόκειται πια για την φύση που αυτήν ,πιστεύω, είναι πιο σημαντικό να την διαλογίζεσαι, παρά να την βιώνεις ούτε και για την παράδοση.

Πρόκειται για την βαθύτερη εκείνη δύναμη των αναλογιών που συνέχει τα παραμικρά με τα σπουδαία τα καίρια με τα ασήμαντα και διαμορφώνει κάτω από την κατατεμαχισμένη των φαινομένων επιφάνεια , ένα πιο στερεό έδαφος για να πατήσει το πόδι μου . Παρ' ολίγο να πω η ψυχή μου.

Μέσα σ' ένα τέτοιο πνεύμα είχα κινηθεί άλλοτε ,όταν έλεγα ότι ένα τοπίο δεν είναι όπως το αντιλαμβάνονται μερικοί. Κάποιο απλώς σύνολο Γης, φυτών και υδάτων .
Είναι η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην ύλη .

Οδυσσέας Ελύτης

(απόσπασμα ) από Τα δημόσια και τα ιδιωτικά .

Tags: δημόσια καιιδιωτικα, προβολη ψυχής, οδυσσέας ελύτης


Συνειρμοί....


  alt

  Φοβάμαι !!!!

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτα χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου  Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«δώστε την χούντα στον λαό».


Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν  λεκέδες στη δική σου .

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλείνουν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και  τώρα   τους βλέπεις  στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις»

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν  πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
 και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις  ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο
 

Νοέμβρης 1983

Μανόλης Αναγνωστάκης

Tags: φαρισαίοι, μανώλης αναγνωστάκης, υποκριτες, αταξινόμητα, συνειρμοι, φόβος


Ένα κακόγουστο αστείο

alt


Στ΄ αστεία  παίζαμε


Δεν χάσαμε  μόνο τον τιποτένιο μισθό μας  

Μέσα στην μέθη του παιχνιδιού ,

σας δώσαμε και τις γυναίκες μας

 
Τα πιο ακριβά ενθύμια  που μέσα στη κάσα κρύβαμε

 Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα

 

Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε ,μακριά από το φως της ημέρας

 
Μήπως πέρασαν χρόνια ,σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη;

 Δεν βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί. Χάναμε, χάναμε όλοένα

 

Πως θα φύγουμε τώρα ; Που θα πάμε; Ποιος θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας. Δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας.

Κλέφτες !

Στα ψέματα παίζαμε !

 

Μανόλης Αναγνωστάκης

 

 

 

 

-->-->

Tags: κακογουστο αστειο, στααστεια παιζαμε, μανόλης αναγνωστάκης, κλεφτες